Slipjacht en soepwandeling: dubbele dag bij Het Witte Kasteel

Rode jassen, snuffelende bloedhonden en het geschal van Franse jachthoorns. Bij Het Witte Kasteel in Loon op Zand vielen zondag 1 november twee evenementen samen. Slipjachtvereniging Midland Hunt opende er met de Hubertusjacht het seizoen, met een route van zo’n 30 kilometer. Tegelijk liepen sponsors van het kasteel de Echte Soepwandeling, waarvan de opbrengst naar het onderhoud van het kasteel gaat.

Koffie en worstenbrood op het voorplein

Uit een paardentrailer steekt een schimmel zijn hoofd naar buiten. Bij een bestelbus knoopt een vrouw zorgvuldig de das van een ruiter en zet die vast met een speld. De ruiters doen zich tegoed aan koffie en een worstenbroodje.

“Ik doe vaker mee met jachten,” vertelt een van de ruiters. “Maar het is hier altijd een hele ambiance bij het kasteel. En dat maakt het wel heel bijzonder.” Deze jacht markeert de officiële start van het seizoen. Vanaf vandaag mogen de jachtrokken weer aan: rode jassen voor de heren, zwarte voor de dames.

Een zegen voor paard, hond en ruiter

Sint-Hubertus is de beschermheilige van de jacht. Op de Kasteelweide stellen de ruiters zich in een halve cirkel op. Pastoor Peter Luijckx, die een dag eerder nog de Hubertusbroodjes van het gilde zegende, draagt een goudkleurige gebedsmantel met kleurrijk borduurwerk. Hij spreekt dankbaarheid uit voor de dieren en vraagt bescherming voor de paarden tegen ziektes en blessures, en kracht en gezondheid voor de jachthonden. Voor de ruiters en alle aanwezigen wenst hij vertrouwen, geduld en respect.

Daarna doopt hij de kwast in de koperen wijwateremmer en loopt hij langs de paarden. Ook de meute krijgt haar portie: in een ren van hekken dringen de honden tegen elkaar aan, sommigen met de voorpoten op de rand, terwijl de pastoor het water over hen uitsprenkelt.

Riny rijdt zijn vierhonderdste

Organisator van de dag is Riny van den Oord. Hij komt oorspronkelijk uit Loon op Zand en woont nu in Sprang-Capelle. De jacht strijkt hier volgens hem al voor de zevende of achtste keer neer. “Een mooie dag. Een sportieve dag. En met z’n allen weer heel thuis.”

Voor Riny is het een feestelijke dag: hij rijdt zijn vierhonderdste jacht. Tijdens de sherrypauze krijgt hij daarvoor een speld. Het oudste lid is 83 en heeft thuis een speld voor 450 gereden jachten liggen. Zelf in het zadel? “Nee, daar ben ik te oud voor.” Een trappetje zou niet meer volstaan, grapt hij. “Eigenlijk een takel.”

De mobiele telefoon van de achttiende eeuw

Met de jachthoorn om de nek staat Pim van den Akker zich voor te bereiden. Hij is voorzitter van een groep jachthoornblazers die volgend jaar dertig jaar bestaat. “Onze Franse jachthoorn is eigenlijk de mobiele telefoon van de achttiende eeuw,” legt hij uit.

Tijdens de jacht kennen deze sonneurs, zoals de blazers in het Frans heten, 52 verschillende signalen, elk met een eigen betekenis. “Het kan zijn: de honden gaan nu naar het noorden, of we gaan de weg over, of zelfs treinsporen over.” Omdat het vandaag Hubertusjacht is, blazen ze ook langere stukken van tweeënhalve minuut, zoals bij Hubertusmissen in de kerk. “We moeten ook wel een beetje muzikale uitdaging hebben.” Even later blazen ze in lange jassen het eerste signaal aan de bosrand.

Bloedhonden op het spoor

Midland Hunt jaagt met bloedhonden, ook wel Sint-Hubertushonden genoemd. Een sliptrekker legt vooraf een geurspoor uit, dat de meute volgt, met de ruiters erachteraan. Een levend dier komt er niet aan te pas.

Zodra het hek van de ren opengaat, stroomt de meute het gras op, de oren flapperend. Even later trekt de stoet door het dorp: de honden in een dichte kluwen voorop, daarachter een rij rode en zwarte jassen.

Buiten het dorp wordt het landschap een decor. Een lint van ruiters schuift langs een akker vol bloeiende gele mosterd, onder eiken in herfstkleur. Bij een watergang wachten de ruiters even, terwijl een groot deel van de meute zonder aarzelen het water in plonst.

Halverwege volgt de traditionele sherrypauze, in een loods tussen de strobalen bij P. van der Wouw Diervoeders. De paarden krijgen een deken om, aan een tafel met een rood-wit geblokt kleed wordt ingeschonken. Boven de ruiters hangen drie gouden ballonnen die samen 400 vormen, met een vlaggenlijn vol portretjes van Riny in rode jas.

Wandelen voor het kasteel

Het tweede evenement begint in het kasteel zelf. Peter Haens organiseert de Echte Soepwandeling samen met Piet Broos en een groep vrijwilligers. De 35 deelnemers sponsoren het kasteel. “Om zoveel mogelijk geld voor Het Witte Kasteel over te houden,” zegt Piet. In gewelfde kelderkamers krijgen ze eerst worstenbroodjes en belegde broodjes.

Om de honden en jagers bij de eerste stop te zien, vertrekken de wandelaars op tijd vanaf de Kasteelweide. Piet vertelt onderweg over de bloedhonden en de slipjacht, en weet precies waar de meute passeert. “Dat is dan mijn taak, dat we op de juiste tijd op de juiste plaats staan.”

Via de beukenlaan zijn de wandelaars ruim eerder terug dan de ruiters en honden. In de kasteelkeuken staat de ketel met erwtensoep al open, naast stapels witte kommen, klaargezet door Peggy Haens, de vrouw van Peter. “Je hoeft niet per se eerst gelopen te hebben,” zegt ze, “maar dan smaakt het misschien een beetje beter.” Na een koude tocht gaat de warme soep er goed in. De wandelaars zijn vol lof over de mooie wandeling en de hele dag. Achter de beslagen ramen kleurt de gracht herfstig geel. 

Datum

De foto’s zijn gemaakt op 1 november 2026.