Vind je de foto's van Loonsfotowerk.nl leuk? Steun de site door op de link te klikken en inkopen te doen bij Bol.com. Het kost je geen cent extra.  |
Na een bezoek aan de sportschool naast lunchroom ’t Benkske stapte de fotograaf vrijdagochtend naar buiten. Op het bankje voor de lunchroom aan de Kerkstraat zat Gerrie Govers. Twintig jaar lang was zij het gezicht van de Loonse Kerstklokkenloop. Dit jaar loopt ze er gewoon zelf.
Vaste gast bij de kanjers
Gerrie is hier geen toevallige passant. Twee keer per week komt ze naast de deur voor therapie en sporten, en al zolang ’t Benkske bestaat drinkt ze daarna koffie bij de cliënten, zoals ze de medewerkers van de lunchroom noemt. “Die kennen mij zo. Die staan al te roepen als ik hier aankom.” Dan roept ze terug dat ze eerst moet sporten. De koffie is de beloning.
Twintig jaar kerstklokken
In het dorp kent bijna iedereen haar. Ze was voorzitter van een gospelkoor, maar vooral: in 2004 zette ze de Loonse Kerstklokkenloop op. Ze haalde Fred van der Velden, toen kroegbaas van De Kiosk, erbij en samen bouwden ze een kerstroute door de kern van Loon op Zand die uitgroeide tot een van de grootste evenementen van de gemeente.
Eén keer werd het zelfs te veel van het goede. “Er kwamen te veel mensen. Er moesten bussen geregeld worden en er werd bij het munitiekamp aan de Bergstraat geparkeerd. Dat was gewoon chaos.” Sindsdien houdt de organisatie het bewust iets kleiner, zodat het dorp het aankan.
Het was nooit een commercieel feest, en juist dat vond Gerrie het mooiste. “De saamhorigheid. Daar heb ik het voor gedaan, voor de mensen.” In december 2022, vlak voor de tiende editie, werd ze daarvoor verrast door burgemeester Hanne van Aart. Gerrie werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.
Tot drie uur ’s nachts
Hoeveel werk erin zat, vertelt ze zonder omhaal. Anderhalf jaar voorbereiding per editie, en in de eerste jaren zaten Fred en zij wekenlang tot half drie, drie uur ’s nachts aan tafel. Bij haar koor La Jeunesse in Kaatsheuvel meldde ze zich in die periode maanden af. “Maar we hebben er altijd veel plezier aan beleefd.”
Nee is nee
Inmiddels heeft Fred het stokje overgenomen en Gerrie heeft alle vertrouwen in hem. Ze overleggen nog weleens, maar het bestuur is aan zet. Makkelijk is dat niet. De telefoon ging al een paar keer: of Gerrie nog even dit wilde doen, of kon helpen met dat. “Dan moet ik heel sterk zijn en zeggen: nee, ik doe het niet. Want zeg ik ja, dan komt er weer heel veel op me af.”
Afstand nemen heeft ze moeten leren, al ruim voordat ze stopte. Het is gelukt, zegt ze tevreden. Wel hoopt ze dat Fred genoeg vrijwilligers om zich heen krijgt. “Zonder vrijwilligers kom je er niet.” Vroeger moesten soms onderdelen dicht, omdat er te weinig handen waren.
Hoe oud ze is? Dat zegt ze niet. De fotograaf mag raden, en houdt zijn gok wijselijk voor zich. Gerrie bleef nog even zitten. Ze heeft tenslotte tijd. Tijd voor koffie bij de kanjers, en in december voor een borreltje langs de route.
Datum
De foto is gemaakt op 25 september 2026.
