Na noodweer toch zonnig dorpsontbijt bij Het Witte Kasteel

Na een nacht waarin de hemel boven het dorp flink tekeer was gegaan, leek zondagochtend alles weer op zijn plek te vallen. Waar enkele uren eerder nog heftige regen, rukwinden en ontelbare lichtflitsen door de donkere straten van Loon op Zand trokken, scheen tijdens het Dorpsontbijt bij Het Witte Kasteel alweer de zon. Alleen de vele takken op de wegen verklapten nog dat het er ’s nachts bepaald niet zachtzinnig aan toe was gegaan.

Het contrast kon bijna niet groter zijn: van onstuimig weer naar een ontspannen ochtend vol koffie, broodjes en dorpspraat. Op het terrein van Het Witte Kasteel verzamelden zich zo’n 150 dorpsgenoten voor het gezamenlijke ontbijt. Aanvankelijk leek het nog rustig, maar veel bezoekers stonden toen nog bij het buffet. Even later vulden de tafels zich snel en ontstond precies die gemoedelijke drukte die bij een dorpsontbijt hoort.

Broodjes uit de zon, mensen in de schaduw

Na het nachtelijke noodweer had de organisatie gelukkig weinig reden tot zorg. Het onweer had de warmte uit de lucht gehaald en het terrein fris achtergelaten. Bezoekers zochten een plekje in de schaduw, terwijl de broodjes met kaas en ham op tijd koel werden weggezet. “Met dit weer moet je die natuurlijk niet in de volle zon laten staan,” klonk het nuchter vanuit de organisatie.

Achter de schermen was al vroeg hard gewerkt. Vrijwilligers begonnen op tijd met de voorbereidingen; in de Dorpskamer werden de broodjes gesmeerd en stond alles klaar om de ochtend soepel te laten verlopen. Een klein kerngroepje trok de kar, maar in totaal droegen ongeveer vijftien vrijwilligers hun steentje bij. Zonder die hulp, benadrukte organisator Michiel van Esch, was zo’n ontbijt niet mogelijk geweest.

Van Esch keek zichtbaar tevreden rond. De opkomst was goed en de sfeer ontspannen. “Iedereen geniet van het samenzijn, en dat is wat ons dorp nodig heeft,” vatte hij samen. Hij sprak zijn waardering uit voor iedereen die had meegeholpen.

Muziek als vrolijke rode draad

De muzikale omlijsting maakte van het ontbijt meer dan een gezellige maaltijd alleen. Gezelligheidskoor Vitamine C bracht herkenbare nummers en veel enthousiasme mee, terwijl Ursula Koevoets en Jack IJpelaar ieder op hun eigen manier kleur gaven aan de ochtend. De klanken van Paul Nas op de balafoon trokken nieuwsgierige blikken: zo’n instrument hoor je niet elke dag bij een dorpsontbijt. Samen zorgden ze voor een vrolijke rode draad die wonderwel paste bij de ontspannen sfeer op het kasteelterrein.

Bekenden, praatjes en goede zin

Tussen de bezoekers zat ook Henriëtte Jörissen, die het duidelijk naar haar zin had. Eerder in de week hielp zij als vrijwilliger mee bij een koud buffet in de Dorpskamer, maar nu schoof ze zelf aan. Samen met een aantal vriendinnen had ze besloten naar het Dorpsontbijt te komen. De temperatuur was na de buien flink aangenamer geworden, wat het genieten alleen maar makkelijker maakte.

Er werd gelachen, bijgepraat en natuurlijk ook even rechtgezet dat er in de Dorpskamer niet wordt gebridged, maar gerikt. Henriëtte zelf bridget met vriendinnen bij Lily. Het zijn precies zulke kleine gesprekjes die zo’n ochtend kleur geven: geen groot spektakel, maar wel herkenbaar, dichtbij en vertrouwd.

Ook voor Het Witte Kasteel was het Dorpsontbijt een mooie gelegenheid om het terrein open en levendig te laten zien. Francine Broos benadrukte dat zij dit samen doet met haar man Piet en een grote groep vrijwilligers. Het kasteel is voor haar meer dan een fraaie plek: het is ook een sociaal-maatschappelijk project waar dorpsgenoten plezier aan kunnen beleven.

Ze hoopt dat mensen uit het dorp Het Witte Kasteel nog beter weten te vinden. Niet alleen voor evenementen, maar ook om op zondag door de tuinen te wandelen of even op het terras te zitten. Veel vrijwilligers die de tuinen onderhouden komen uit het dorp, en daar is ze zichtbaar trots op. “Ze werken keihard om het zo mooi te maken,” vertelde ze.

Of het Dorpsontbijt volgend jaar opnieuw bij Het Witte Kasteel plaatsvindt, is nog aan de organisatie. Maar wie deze ochtend rondkeek, zag vooral tevreden gezichten, gevulde banken en mensen die nog lang niet uitgepraat waren. Na een nacht vol natuurgeweld kreeg het dorp precies wat het kon gebruiken: zon, koffie, broodjes, muziek en elkaar.

Datum

De foto’s zijn gemaakt op 26 juni 2026.