Vind je de foto's van Loonsfotowerk.nl leuk? Steun de site door op de link te klikken en inkopen te doen bij Bol.com. Het kost je geen cent extra.  
Je kunt ook een rechtstreektse donatie doen. Zie hier.
|
De witte T-shirts bleven vrijdag 21 augustus niet wit. Na een week bouwen, spelen, sjouwen, lachen en samenwerken eindigde Jeugdvakantiewerk 2026 in Loon op Zand met een slotdag vol zon, een stevige plensbui en uiteindelijk een feestelijke explosie van kleur op de Kasteelweide.
Hutten neer, herinneringen overeind
De slotdag begon met opgerolde mouwen. Op het terrein werden de hutten, waar eerder in de week nog volop aan was getimmerd, zorgvuldig uit elkaar gehaald. Touwen gingen los, schroeven kwamen met accuboormachines uit het hout en pallets werden samen opgetild en netjes gestapeld. Kinderen en leiding werkten samen, soms geconcentreerd, soms met een grap ertussendoor. De zon gaf het opruimen bijna iets feestelijks. Tussendoor werd gerust op stapels hout en losse pallets.
Een ijsje hoort erbij
Bij de ijskar van Ice Cream Bike werd de rij vanzelf langer. Horentjes en bekertjes met chocolade, aardbei en vanille gingen van hand tot hand, kinderen keken nieuwsgierig mee over de rand van de bak en de leiding hield scherp in de gaten of iedereen aan de beurt kwam. “De kinderen willen natuurlijk het ijsje, dat kun je ze niet onthouden,” klonk het treffend in de voorbereiding. Het paste bij de hele week: goed geregeld, maar met ruimte om te schuiven als dat nodig was. “We hebben wel een tijdlijn, maar we mogen wel iets afwijken.”
Uno Animo keek mee met trots
Bij vv Uno Animo werd met plezier teruggekeken op de week. De club bood ruimte en gastvrijheid, terwijl het gewone verenigingsleven zoveel mogelijk door kon gaan. Anja Spapens, nauw betrokken bij Uno Animo, zat er vrijdag middenin en keek zichtbaar tevreden terug. “Het is gewoon geweldig wat ze doen en hoe ze met de jeugd omgaan,” zei ze. “Het is allemaal goed verzorgd.”
Vanuit Uno klonk vooral waardering voor de manier waarop Jeugdvakantiewerk zich had georganiseerd. Niet als losse eilandjes, maar als één geheel. “Dat het echt één team is,” vatte Spapens samen. Iemand anders zei het nog korter: “Samen sterk.” Juist dat gevoel maakte de week groter dan het programma alleen. De Kasteelweide, Uno Animo, Jongerencentrum De Kuip, sponsoren, ouders en vrijwilligers vormden samen het decor waarin kinderen een week lang mochten ontdekken, bouwen en vieren.
Dansen door de bui
Voor de afsluiting verzamelden de kinderen zich in witte shirts, met zonnebrillen en duikbrillen klaar voor de Color Run. Emmers roze, geel, blauw en groen poeder stonden te wachten. De lucht trok donker dicht. Daarna kwam de regen. Niet een paar druppels, maar een bui die het veld in korte tijd glanzend nat maakte.
Langs de rand schuilden ouders en grootouders onder bomen, paraplu’s en regenjassen. Midden op de Kasteelweide gebeurde iets veel mooiers: kinderen bleven niet staan, maar begonnen te dansen. Handen in de lucht, voeten door het natte gras, armen om elkaar heen. De regen werd geen spelbreker, maar een extra onderdeel van de finale.
Vrijwilligers in het zonnetje
Voordat de kleur losbarstte, werd op het podium stilgestaan bij iedereen achter de schermen. Sponsoren kregen een bedankje, net als Uno Animo en Jongerencentrum De Kuip “voor de gastvrijheid”. De ranja-, fruit- en theetoppers werden toegejuicht. Ouders die één dag, meerdere dagen of de hele week hielpen, kregen hun applaus. En vooral de vrijwilligers kwamen naar voren: zij hadden de kinderen dag na dag ontvangen en “met een grote lach van oog tot oog” weer teruggebracht bij papa’s en mama’s.
Ook het bestuur werd bedankt. Een nieuw jaar, nieuwe vrijwilligers en een nieuwe locatie vroegen om zoeken en improviseren. Toch stond er vrijdag een complete feestweek. Extra bijzonder was de aandacht voor Janneke en Allard, die al 25 jaar als vrijwilliger betrokken zijn. Dat applaus droeg verder dan het podium.
Een kleurrijk slotakkoord
Na het dansje en het aftellen brak de Color Run open. Kinderen klommen over autobanden, kropen onder netten door en verdwenen telkens in wolken groen, geel, roze en blauw. Witte shirts veranderden in kleine schilderijen. Gezichten zaten vol vegen kleur, brillen besloegen, handen hielpen elkaar over hindernissen. Over het terrein trok een vrolijke mist van poeder en gelach.
Zo eindigde Jeugdvakantiewerk 2026 niet keurig binnen de lijntjes, maar precies zoals een dorpsfeest mag eindigen: met natte haren, gekleurde wangen, vermoeide benen en een veld vol mensen die elkaar nodig hadden om er iets moois van te maken. Loon op Zand sloot de week af in feestelijke kleuren. En aan de lachende gezichten te zien, blijft die kleur nog wel even hangen.
Datum
De foto’s zijn gemaakt op 21 augustus 2026.
