Vind je de foto's van Loonsfotowerk.nl leuk? Steun de site door op de link te klikken en inkopen te doen bij Bol.com. Het kost je geen cent extra.  |
Van estafette uit Wageningen tot vrijheidssoep aan tafel: zo vierde Stichting Oranjevieringen gemeente Loon op Zand 81 jaar vrijheid.
Wie op 5 mei in de gemeente Loon op Zand rondkeek, zag het bekende recept: even stilstaan bij wat vrijheid kostte, en daarna vooral dóór met het vieren. Alleen: de plek wisselt elk jaar. De ene keer staat het bevrijdingsvuur in Loon op Zand te branden, dan weer in De Moer, en dit jaar was Kaatsheuvel aan de beurt. Bij de Kapel van de Vossenberg werd het vuur plechtig ontstoken, terwijl eerder op de dag in de Dorpskamer in Loon op Zand de Vrijheidsmaaltijd mensen aan één tafel bracht. Twee kernen, één verhaal: vrijheid deel je samen.
Het bevrijdingsvuur: van Wageningen naar onze gemeente
Het Bevrijdingsvuur wordt elk jaar in de nacht van 4 op 5 mei in Wageningen ontstoken. Daarna brengen loop- en wandelgroepen het vuur in estafette naar gemeenten in het hele land. Het is het symbool van de overgang van herdenken naar vieren—en een reminder dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.
Voor de gemeente Loon op Zand betekende dat: in de nacht op pad vanuit Wageningen (omgeving Hotel De Wereld) en zo’n 75 kilometer onderweg naar Kaatsheuvel. Bij de Kapel van de Vossenberg werd de groep vanaf 14.00 uur ontvangen en stak burgemeester Davy Jansen het bevrijdingsvuur officieel aan.
Achter de ontvangst en ceremonie zit een flinke club vrijwilligers. Maikel van der Velden, secretaris van Stichting Oranjevieringen, helpt de boel stroomlijnen. “Oranjevieringen bestaat uit allerlei commissies; Bevrijdingsvuur is er eentje van,” vertelt hij. Bij aankomst werden de lopers ontvangen door de burgemeester en de kinderraad; daarna werd de vlam op plechtige wijze ontstoken: “Dan symboliseren we dat het herdenken overgaat in het vieren van onze vrijheid.”
De tocht is estafettewerk: een vaste kern, nieuwe aanwas en onderweg elkaar aflossen. En als iemand het zwaar krijgt of het écht koud wordt, rijden er busjes mee om even op te warmen. “Iedereen helpt elkaar. Het loopt als een Loonse trein,” zegt Maikel. Wie eenmaal in Wageningen is geweest, snapt volgens hem ook waarom mensen terugkomen: het historische decor en het gevoel dat je dit samen doet.
Achter de schermen: verzorgen, rijden en weer door
Bij die ‘pitcrew’ horen ook Coby en Ad Leermakers. Coby staat al jaren klaar bij Engelen (bij Den Bosch) om lopers te verzorgen en even bij te laten tanken. “Vanaf vanmorgen acht uur was ik erbij,” zegt ze. Ad regelt mee achter de schermen: materialen, afstemming en overzicht. “Ik organiseer graag en ik doe dat graag terug voor de gemeenschap van Loon op Zand.”
Naast haar zit Ad, haar man, die al zo’n zeven keer (en eigenlijk had het de tiende kunnen zijn, als corona er niet tussen had gezeten) bij de vrijheidsloop betrokken is. Organiseren zit in de familie, vertelt hij: materialen regelen, routes afstemmen, zorgen dat iedereen weet waar ‘ie aan toe is. “Ik organiseer graag en ik doe dat graag terug voor de gemeenschap van Loon op Zand,” is zijn eenvoudige verklaring.
‘Eén grote familie’: waarom mensen blijven terugkomen
Albert Dietvorst liep voor het derde jaar mee (“Loon op Zand, De Moer en nu Kaatsheuvel”) en noemt de Vrijheidsloop “één grote familieclub”. Het ophalen van de fakkel in Wageningen blijft voor hem het hoogtepunt: “Je komt daar aan… niet normaal.” Onderweg is er ruimte om elkaar te helpen of even mee te rijden als een knie opspeelt—en juist dát maakt het volgens hem zo’n bijzondere tocht.
Vrijheidsmaaltijd en kilometers maken: ‘tussen de soep en de aardappelen’
Niet alleen onderweg, ook aan tafel werd vrijheid gedeeld.
En voor sommige deelnemers zit het ‘vieren’ gewoon in het volhouden. Elly van Beers liep dit jaar de hele tocht uit: “Totaal 74 kilometer.” Ad van Beek, 79 jaar en vaste waarde rond het bevrijdingsvuur, liep voor de negende keer mee en mikt volgend jaar op nummer tien. Het tempo verschilt, zegt hij, maar meedoen blijft meedoen – zeker als je onderweg samen kunt bijwarmen en daarna weer aansluit.
In de Dorpskamer in Loon op Zand konden inwoners van Loon op Zand tussen 12.00 en 14.00 uur aanschuiven voor een Vrijheidsmaaltijd: binnenlopen, samen Vrijheidssoep eten en in gesprek over wat vrijheid betekent.
Zo werd Bevrijdingsdag 2026 er eentje met twee ‘tafels’: de Dorpskamer, met soep en verhalen, en de route naar Kaatsheuvel, met blaren, busjes en een vlam die bleef branden. Met dank aan alle lopers, verzorgers en vrijwilligers van Stichting Oranjevieringen. Volgend jaar verhuist de viering weer naar een andere kern—maar het idee blijft hetzelfde: samen herdenken, samen vieren.
Datum
De foto’s zijn gemaakt op 5 mei 2026.
